West to East India Cycling Expedition 2022 – Devdatta Tembhekar

I am sharing excerpts of the daily little write-ups that my dad writes during his expeditions. Whatsapp has its limitations and since a lot of people requested access to his write-ups, I am consolidating it here on this blog link so it can be shared with all well-wishers. He inspires a lot of people and we wish to take along all of you with us on this incredible journey. Please feel free to comment below as he will be reading all your kind words! Thank you!


From the last sunset of India to the first sunrise, Dad will be travelling 3800 kms on bicycle with his buddies! After Pune- Kanyakumari, Manali- Leh-Khardungla, now comes this feat which none other has achieved!
Please shower your blessings on this group and keep them coming all along!Love you and proud of you Baba! 🥺♥️💜

Quick-links

Day-1 and Day 0
Day 1
Day 2
Day 3
Day 4
Day 5
Day 6
Day 7
Day 8
Day 9
Day 10
Day 11
Day 12
Day 13
Day 14
Day 15
Day 16
Day 17
Day 18
Day 19

Day -1 and Day 0

7/11/2022

सकाळी शनिवार वाड्यावर क्रीडा क्षेत्रातील नामवंत, यंग सिनियर्स चे सहकारी आणि कुटुंबीय फ्लॅग ऑफ करण्यासाठी एकत्र जमले होते.
अतिशय उत्साहपूर्ण वातावरणात हा समारंभ पार पडला. यावेळी यंग सिनियर्सच्या सदस्यांव्यतिरिक्त इतर सायकल प्रेमी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते.

मोहिमेसाठी कुटुंबीयांचे सहकार्य आणि ज्येष्ठांचे आशीर्वाद लाभावे यासाठी मोहिमेचे कर्णधार श्री संजय कट्टी ह्यांनी गिनीज बुक रेकॉर्ड होल्डर आशिष कासोदेकर, उमेश झिरपे, पहिला भारतीय एव्हरेस्टवीर सुरेंद्र चव्हाण, किशोर धनकुडे, यशोधन बाळ, पीएमसी चे परदेशी साहेब, कॅप्टन महेश जोग, मैथिली जोग आदि क्रीडा क्षेत्रातील दिग्गज मान्यवरांना विशेष अतिथी म्हणून आमंत्रित केले होते.
त्याच बरोबर पुणे विद्यार्थी गृहाचे अध्यक्ष श्री रेडेकर, आनंदघन चे श्री कदम, रीसर्च पार्क फाऊंडेशन एसपीपीयु चे डॉ शाळीग्राम, ब्ल्यू प्लानेट स्मार्ट कुकीज चे अविनाश कुलकर्णी आणि रॉकी पंडिता , युवा शक्ती फाऊंडेशन चे सतिश पवार, स्प्रे डिजिटल चे अक्षय पासलकर आदी शुभेच्छुकांनी उपस्थित राहून कार्यक्रमाची शोभा वाढवली.

परदेशी साहेबांनी प्रास्ताविक केले. त्यानंतर डॉ अपर्णा कुलकर्णींनी मोहीम करणाऱ्या सदस्यांचा अतिशय खुमासदार शैलीत परीचय करून दिला.
क्रीडा क्षेत्रातील वरील सर्व मान्यवरांनी अतिशय प्रेरणादायी शुभेच्छा दिल्या. शेवटी राष्ट्रध्वज हातात घेऊन सामुहिक राष्ट्रगीत गायनाने छोटेखानी समारंभाची सांगता झाली.
या सदिच्छांची शिदोरी घेऊन आम्ही आज संध्याकाळी भुज एक्स्प्रेसने मोहिमेसाठी रवाना होणार आहोत.

संध्याकाळी ७ वाजता

भुज एक्स्प्रेस फलाटावर लागण्यापूर्वी एक एक करून सर्वजण जमले. अनिल ओक, दत्ताभाऊ गोखले, सुप्रिया, अनुराग, सोनाली, अनघा आणि विनायक निरोप देण्यासाठी आवर्जून स्टेशनवर आले होते.
अजिबात जागा नसतांनाही अनघा आणि सोनालीने आग्रहाने आमच्यासाठी खाऊ दिला. गाडी सुटण्यापूर्वी जंगी फोटोसेशन झाले.

उदयपूर पर्यंत आमच्या सोबत राईड करणारे अविनाश मेढेकर, प्रणय गुजर, पद्माकर आगाशे, डॉ कोकणे, सुनील भावे, तानाजी सावंत आणि गौतमजी वेळेत पोहोचलेत. गौतमजी सोडून सर्वांना एकाच कोचमधे जागा मिळाली. गौतमजी आमच्याच कोचमधे बसले. सर्वजण एका ठिकाणी आल्यावर आमची दंगा मस्ती सुरू झाली.
थेपले, दहीभात, भाजीपोळी, चिकन रोल वर सर्वांनी यथेच्छ ताव मारला…
इतर सहप्रवाशांना त्रास होऊ नये म्हणून सर्वजण शहाण्या मुलांसारखे झोपी गेले…

०८/११/२०२२ मंगळवार
सकाळी झोपेतून उठल्यानंतर दंगामस्ती फेज २ सुरू झाली. नाश्त्याला मेथीचे थेपले, खाऱ्या पुऱ्या, दाण्याची चटणी, दही, चहा कॉफी होती. चहा कॉफी व्यतिरिक्त सर्व पदार्थ घरून मिळालेलेच होते.
गप्पा, टिंगलटवाळी करताकरता दुपारचा १ वाजल्यावर पुन्हा भूक लागली. घरून आणलेले सर्व पदार्थ फस्त करून झाल्यावर मसाला ताक, फलाहार केला. शिवाय जोडीला आगाशेंनी आणलेल्या चकल्यांचा फडशा पाडला… ट्रेन ४० मिनिटे लेट झाली.
आमचं नशीब खूप छान म्हणून फक्त ४० मिनिटे लेट. मागील आठवड्यात १२ तास लेट झाली होती असे कळले!!!
म्हणजे सर्वांच्या सदिच्छा पाठीशी असल्याने नशीब पण आमच्या बाजूने होते.
भूज ला उदयपूर टीमचे सपोर्ट व्हेइकल आणि एक ट्रॅक्स गाडी तयार होती. स्टेशन समोर फोटो सेशन झाल्यानंतर कोटेश्वरकडे प्रस्थान केले. कोटेश्वर कडे जाताना मधल्या एका गावात संजय कट्टींचे मित्र मोहनभाई पटेल भेटले. मला तर कमालच वाटली. ट्रेकिंग आणि सायकलिंगमुळे भारतात सर्वत्र त्यांचा मोठा मित्रपरिवार आणि चाहते आहेत. मोहिमेच्या पहिल्याच दिवशी त्याची प्रचिती आली. मनांत आलं ही खरी “भारत जोडो” यात्रा!!!
संध्याकाळी ७ वाजता नारायण सरोवराच्या एका धर्मशाळेत पोहोचलो. खूप सुंदर परिसर आहे.
मुक्कामाच्या जवळच अप्रतिम विनामुल्य जेवणाची सोय होती. इतक्या दुर्गम ठिकाणी इतकी छान सोय तेही विनामुल्य!!
आपल्या देशात अनेक संस्था उत्तम अन्नछत्र चालवतात .

Day 1

९/११/२०२२ बुधवार
दिवस पहिला.

पहाटे ५:३० सर्वजण तयार झाले. महेश, सपोर्ट व्हेइकलचा चक्रधर, सर्वांसाठी चहा घेऊन आला. त्यासोबत सोनालीने दिलेल्या केकचा आस्वाद घेतला. Sonali, cake was too good.

Pannier लावून सायकल चालवायची पहिलीच वेळ असल्याने खूप एक्साईट झालो होतो.
आधी वाहनाने लखपत फोर्टवर भेट दिली. अतिशय सुंदर भुईकोट किल्ला आहे.
आजूबाजूचा परिसर निसर्गरम्य आहे.
खाडीच्या पलिकडे पाकिस्तान बॉर्डर आहे.
आम्ही भारताच्या पश्चिम टोकावर आहोत.
फोटोसेशन करून झाल्यावर मुक्कामाच्या जागी येवून जवळच गरमागरम फाफडा, जिलबी आणि भजी हादडली…
आजपासून राईडला सुरुवात होत असल्याने सर्वजण खूप एक्साईट झाले होते.
अनसपोर्टेड राईड करणार्या चौघांनी Pannier सायकलवर चढवले आणि कोटेश्वर मंदिराकडे प्रस्थान केले. वाटेत पोलीस चेक नाक्यावर पहिले फ्लॅग ऑफ आणि मंदिर परिसरात ऑफिशियल फ्लॅग ऑफ केले.
मंदिर अतिशय अप्रतिम आहे. तीन बाजूंनी समुद्राची खाडी आणि सिंधू नदीचे डेल्टा आहे. किती फोटो काढू आणि किती नको असे झाले होते.
सकाळी साडे अकरा वाजता ऑफिशियल फ्लॅग ऑफ करून मोहिमेला सुरुवात झाली. शामजीभाई जातीने हजर होते.
वातावरण चांगले होते. रस्ता पण उत्तम म्हणावा असा होता.
वर्मा नगर येथे जेवण्यासाठी थांबलो. अतिशय रुचकर आणि authentic गुजराती जेवणाची सोय शामजी भाईंनी केली.
दयापर येथे चहा पिण्यासाठी थांबलो.
दुपारी साडेचार वाजता माताना मन या आजच्या मुक्कामावर पोहोचलो. या आशापुरी हॉटेल येथे मुक्काम आहे.
फ्रेश झाल्यावर देवीचे दर्शन घेतले. खूप सुंदर मंदिर आहे. इथे सुद्धा महाप्रसाद म्हणजे पूर्ण जेवण मिळतं. तिथे महाप्रसाद घेऊन विश्रांती साठी मुक्कामाच्या ठिकाणी आलो.
माझ्यासाठी आजचा दिवस विशेष उल्लेखनीय आहे. ५४ दिवसांच्या गॅप नंतर आज १२ किलोची pannier घेऊन सायकल चालवायची होती. हे माझ्यासाठी आव्हानात्मक होते. दमछाक होऊनही आजची ५९ किमी ची राईड पूर्ण केली!!
कमी अंतर शिल्लक असताना गौतमजींची सायकल पंक्चर झाली एवढी एक गोष्ट सोडली तर आजचा दिवस सर्वांसाठी उत्तम ठरला.
उद्या पहाटे लवकर निघून भुज गाठायचे आहे.
Body needs rest now….
Good night.

क्रमशः
हा तीन दिवसांचा बॅकलॉग आहे.
उद्यापासून रोजचं वर्णन दिवसाप्रमाणे लिहिण्याचा मनसुबा आहे. बघुया कसं जमतं ते.

Day 2

10/11/22 दिवस २ माताना मध ते भुज

आज भारत इंग्लंड सेमीफायनल मॅच असल्याने सकाळी लवकर निघायचं ठरलं.
मातान मध लहान गाव. सायकल सुरक्षित रहाव्या म्हणून एका प्रायव्हेट पार्किंग मधे सायकली लावल्या होत्या. पहाटे लवकर निघायचे आहे असं सांगितलं होतं..
सकाळी बघतो तर पार्किंग फुल्ल होतं आणि त्याच्या प्रवेशासाठी जी जागा होती तिला भलीमोठी लाकडाची फळी लावून प्रवेश बंद केला होता. आता काय करावे असा विचार सुरू असताना आम्ही कसरत करून फळी काढण्याचा निर्णय घेतला…
या सर्व भानगडीत निघायला थोडा उशीरच झाला. जेमतेम निघालो तर संजय कट्टींच्या सायकलचा स्पोक कट्टकन तुटला. इतक्या पहाटे अंधारात काही दिसत पण नव्हतं.
शेवटी त्यांची सायकल गाडीत टाकावी लागली. डॉ. कोकणेंनी दिलदार मनाने कट्टींना सायकल चालवायला दिली.
निघालो तेव्हा प्रचंड काळोख होता. नुकतीच पौर्णिमा होऊन गेल्याने चंद्र प्रकाशात सायकल चालवण्याचा अलौकिक आनंद लुटला.
मोहनभाई अक्षरशः सावली सारखे त्यांची कार घेऊन आमच्या सोबत होते. त्यांच्या रूपाने देव आमच्या पाठीशी आहे अशी माझी खात्रीच पटली.
१८ किमी नंतर उघाडणी गावात चहासाठी थांबलो. खारी आणि टोस्ट मुळे चहा अंमळ जास्तच घेतला गेला.
रस्ता छान होता. विशेष चढ उतार नसल्याने डायरेक्ट ४५ किमी वर नखत्राणा गावात नाश्त्याला थांबलो. मोहनभाईंच्या मित्राच्या कार्यालयात व्यवस्था केली होती.
फाफडा, जिलबी आणि सा़ंभारा आदी अस्सल गुजराती पदार्थ नाश्त्याला होते. मोहनभाई आमच्या सोबत असताना नाश्ता, जेवणाचे पैसे देऊ देत नाहीत…
याच्यापुढे मी थोडा ढेपाळायला लागलो. आमच्या टीमचा Lastman…
७१ किमी वरील देसलपर गांवात सर्वजण माझी वाट बघत थांबलेले होते. तिथे प्रत्येकाने किमान अर्धा लिटर ताक प्राशन केले.
दुपारी २ वाजता नीलकंठ भवन या मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहोचलो.
आज भारत विरुद्ध इंग्लंड सामना असल्याने
रूममध्ये गेलो आणि टीव्ही सुरू केला….

क्रमशः

day 3

11/11/2022
दिवस तिसरा भुज ते समख्याली १०० किमी

सायकलिंग केल्यानंतर रोजचं वार्तांकन करण्याचं सर्वांना आश्चर्य वाटतं. पण खरं सांगायचं तर त्यात विशेष काही नाही.
आम्ही हॉटेल मधे रूम शेअर करतो.
एक पार्टनर आवरत असताना बराच वेळ मिळतो. तेवढ्या वेळात लिहून होतं. तसेच दुपारच्या जेवणानंतर विश्रांती घेताना वेळ मिळतो… असो..
कालची आमची मुक्कामाची जागा अतिशय छान होती. स्वामीनारायण संस्थानची असल्याने अतिशय स्वच्छ आणि प्रशस्त होती. तिथून जवळच पायी अंतरावर भुज palace आणि हमीरसार लेक आम्ही बघितला. Palace परिसरात लगान पिक्चर शूटिंग झाल्याचं आम्हाला कळलं.
लेकला भेट दिली तेव्हा सुर्यास्त नुकताच होऊन गेल्याने आभाळातल्या लालीचं प्रतिबिंब डोळ्याचं पारणं फेडणारं होतं. तिथून हलावसं वाटत नव्हतं… रात्रीचं जेवण मुक्कामाच्या ठिकाणीच होतं. वांगी बटाट्याची भाजी, आमटी, खिचडी फुलके असा अत्यंत चवदार मेनू होता.

आज पहाटे ६ वाजता आम्ही समख्याली कडे प्रस्थान केले.
जवळच्या टपरीवर चहा घेऊन राईड सुरू केली.
रस्ता आणि वातावरण चांगले होते. सुरुवातीला केलं विंड असल्याने सर्वांनी सायकल “हापसली” (हा खास कॅप्टन मेढेकरांचा शब्द)
वाटेत Suzlon, BKT (बाळकृष्ण टायर), AMW (Asia Motor Works) असे मोठे कारखाने दिसले.
या भागात मोकळी आणि नापिक जमीन बरीच आढळली. भविष्यात या भागात मोठे उद्योग येतील असे वाटते.
रस्त्याच्या समतल रस्त्याला लागून वाळू बघून आपण वाळवंटात असल्याची जाणीव झाली. दोन्ही बाजूला मीठागरे दिसत होते.

३० किमीवर धनेती गावातल्या हॉटेल भगवतीला नाश्ता केला. आज पहिल्यांदा फाफडा जलेबी व्यतिरिक्त नाश्ता मिळाला. (चवदार पोहे)
सकाळी ९ नंतर वार्याची दिशा बदलली. हेड विंड मुळे स्पीड कमी झाली.
साधारण ५० किमी वर नवागाव पाटिया गांवात एका धाब्यावर हायड्रेशन ब्रेक दरम्यान पेरू खाल्ले.
दुपारी १ वाजता ८० किमी वर बच्चाव गावात Honest हॉटेल मधे अप्रतिम गुजराती थाळीचा आस्वाद घेतला. थाळीत असलेले पदार्थ बघून किंमतीचा अंदाज आला नाही. केवळ १६० रुपयांत इतकी छान थाळी मिळू शकते असे पुण्यातील लोकांना स्वप्नातही येणार नाही.
भोजन उपरांत विश्रांती आवश्यकच असते. (तसंही पुण्याचे असल्याने १ ते ४ काम करायची सवयच नाही!!)
निघण्यापूर्वी हीना मोदी नावाच्या महिलेने तिच्या Insta Story साठी आमच्या ग्रूप सोबत फोटो काढून घेतल्यामुळे आम्हाला सिलिब्रिटी स्टेटस असल्याची जाणीव झाली 😅
आजचा मुक्काम समख्याली गावात आहे. हे गाव East to West Corridor NH 27 वर आहे.
विशेष म्हणजे या मोहिमेतील सर्वांची पहिली सेंच्युरी राईड झाली. त्यामुळे सगळे आनंदात आहोत.
आता यापुढे रोजच सेंच्युरी राईड होणार..
अजून एक गोष्ट म्हणजे आजपासून माझे ग्रहमान बदलले आहेत. माझ्या मागील Jet Lag ची दशा संपुष्टात आली. नॉर्मल होण्यासाठी बरोबर ७ दिवस लागले.
आजच्या दिवसाची कथा इथेच संपवतो.
उद्या संध्याकाळी पुन्हा भेटूया!!!
(फोटो ग्रुप वर वेळोवेळी जात असल्याने मी यासोबत पाठवत नाही. तुमच्या फोनची मेमरी अतिरिक्त मीडिया पासून सुरक्षित रहावी म्हणून…)

क्रमशः

Started from Bhuj

Lunch Break
Hydration Break

Day 4

१२/११/२०२२ शनिवार
समख्याली ते सिधादा १११ किमी..

नमस्कार
एक महत्वाची गोष्ट सांगायची राहिली… इकडे इतका दंगा मस्ती करतात की सलग विचार करायला जमत नाही…😅
तर ही गोष्ट आहे भुजची. संजय कट्टींच्या सायकलचा स्पोक तुटला तो दुरुस्त करायला तिथला एक कॉन्टॅक्ट कट्टींना मिळाला होता. त्या व्यक्तीचं नांव मिलन धमेचा. मोनिष त्याला आमच्या मुक्कामाच्या जागेवर घेऊन आला. त्यानी स्पोक लाऊन दिला शिवाय काही स्पेयर स्पोक्स पण दिलेत. स्वतः पुढाकार घेऊन आमच्या सर्वांच्या सायकलस् चेक केल्या. माझ्या सायकलला मेजर प्रॉब्लेम होता तो त्याने काही सेकंदात दुरुस्त केला त्यामुळे माझी सायकल पूर्वी पेक्षा स्मूथ चालायला लागली आणि एफर्टस पण कमी झाले.
तो स्वतः एस. आर. (Super Randonneur) सायकलिस्ट आहे. येवढं करून आमच्याकडून पैसे घ्यायला नकार दिला. इतके निस्वार्थी आणि परोपकारी लोक या जगात असतात. देव अशा लोकांच्या माध्यमातून आपल्याला मदत करत असावा…

आज शनिवार. हनुमंताचे स्मरण करून सकाळी सव्वासहाला पूर्व दिशेकडे कूच केले. सकाळच्या काळोखात एक वळण चुकले. वेळीच लक्षात आल्यामुळे फार हेलपाटा पडला नाही.

आजचा आमचा रस्ता होता
लंपेटीलम् बंपेटीबम्
स्वारी आम्ही करत होतो
धडम धुडुम धडाम धुडुम!!

असेच वर्णन आजच्या रस्त्याबद्दल करता येईल. आतापर्यंत इतका खडबडीत रस्ता बघितलाच नाही. एखाद्या कुपोषित जनावरांच्या बरगड्या दिसतात तशी दुर्दशा या रस्त्याची झाली आहे. त्यामुळे स्पीड मिळत नव्हती. पार्श्वभागाच्या पृष्ठभागाची अक्षरशः वाट लागली की हो….
जवळपास ७० किमी अंतर अशा रस्त्यावरून पार केले.
सकाळचा नाश्ता ३२ किमी वरील मेवासा गावातल्या “हायवे इन” येथे केला. पोहे, उसळ शेव (आपल्याकडील मिसळ असते तशी), आणि आलू पराठा. चौघांमधे प्रत्येकी एक प्लेट..
पुढे वाटेत आम्हाला Rann Of Katchha लागले. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला पावसाचं पाणी साचलेला विस्तिर्ण जलाशय. त्यात निवांतपणे बसलेले स्थलांतरित पक्षी 🐦
बघून फोटो काढण्याचा मोह आवरू शकलो नाही.
दुपारचा चहा पलसवा गावात नवदुर्गा येथे घेतला.
जेवण रोझू गावात कृष्णाई आई माता धाब्यावर घेतले. दाल, रोटी, भात आणि छास… जेवण झाल्यावर तिथे खाटेवर चक्क तासभर विश्रांती घेतली. जागा कोणतीही असली तरी पुणेकर १ ते ४ विश्रांती घेणारच!!😁
आजचा मुक्काम सिधादा येथील हॉटेल सहयोग येथे आहे. निवास व्यवस्था उत्तम आहे.
सेंच्युरी राईड झाल्यामुळे सर्वजण खुष आहेत. आता उद्याची तयारी करायची आहे.

@देवदत्त टेंभेकर
क्रमशः

day 5

दिवस पाचवा
Sidhada to Deesa 116 kms

आज एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली ती म्हणजे सायकलिंग करताना You are living with the moment..कारण तसं नाही केलं तर…? म्हणजे असं की समोर रस्ता दिसतो आणि दिवसाचं टार्गेट मनात असतांना इतर विचार डोक्यात येतच नाहीत.

नेहेमीप्रमाणे शार्प ६ वाजता चहा पिऊन प्रस्थान केले. आज आमच्या नशिबात कसा रस्ता असेल असा विचार करेपर्यंत “मलई मारके चीज सँडविच” टाईपचा रस्ता समोर ठाकला. वातावरण पण छानच होतं.

३० किमी वरील Honest ला ब्रेकफास्टला थांबलो. आज चक्क साऊथ इंडियन डिशेस मिळाल्या.
नाश्ता झाल्यावर दोन गटात वर्गीकरण करण्यात आले. रानी की वाव ज्यांना बघायची होती ते थार गावापासून पाटण च्या रस्त्यावर वळलेत.
मी, संजय कट्टी, प्रदीप भवाळकर आणि मोनीष सरळ निघलो. आम्ही कुटुंबियांसोबत आधीच बघितले असल्याने पुन्हा तिथे जाण्याचे टाळले.
कच्छ चं रण सोडल्या नंतर आजूबाजूला हिरवाई दिसू लागली. उभी पीकं असलेली शेतं आणि फुलझाडं बघून मन प्रसन्न झालं. या भागात प्रामुख्याने भुईमूग, पाम, मोहरी आदी तेलबिया असलेली पिकं आढळली. शेताचा आकार आपल्या कडील शेतांपेक्षा बराच मोठा आढळून आला. कदाचित या भागात शेतीची वाटणी करत नसावेत.
दुसरी गंमत म्हणजे आम्हाला भेटलेल्या सुखवस्तू वर्गातील स्थानिक लोकांना मराठी बोलता येते कारण त्यांचा व्यवसाय पुणे परिसरात आहे. इतक्या दुरून आपल्या भागात यशस्वी व्यवसाय करण्याचे त्यांचे कसब वाखाणण्याजोगेच आहे.

सुंदर रस्ता असल्याने झपाट्याने अंतर कापत शिहोरी गांवात ताक घेण्यासाठी थांबलो. (७७ किमी) तिथे एका अमुलच्या आउटलेट मधे ताक मिळाले. ती जागा भिकाभाईंच्या मालकीची होती. भिकाभाई शिह़ोरीचे काँग्रेस प्रेसिडेंट आहेत. सीमाताई ची आठवण येऊन आम्ही सीमाताई ची ओळख दिली. कदाचित त्यामुळेच त्यांनी आमच्याकडुन पैसे घेतले नाहीत. (😅)

आठवणीं वरुन आठवलं की आम्हाला यंग सिनियर्स च्या सर्वांची खूप आठवण येते. त्यात काल अश्विनी आणि हिंगे साहेबांनी विक्रम नोंदविले. अश्विनी आता हिंगे साहेब केशव आणि विनायक च्या लायनीत गेली आहे.
तुम्ही लोक जो पराक्रम करता त्याच्यापुढे आम्ही अगदीच लिंबू टिंबू आहोत.
आमच्या सध्याच्या टीम मध्ये डॉ कोकणेंकडे बघून हिंगे साहेबांची आठवण येते. तशीच एनर्जी, तोच उत्साह आणि तसाच जोश.
काल हिंगे साहेबांना नक्की उचकी लागली असणार… असो

आम्ही चौघांनी भिलडी गावात हॉटेल सिलसिला येथे लंच साठी थांबलो.(१०० किमी). जेवण झाल्यावर वामकुक्षी घ्यायचा मोह आवरला नाही..😅

शेवटचे अंतर पार करायला विशेष वेळ आणि कष्ट घ्यावे लागले नाही.
दुपारी ४:३० वाजता हॉटेल झोरबा या मुक्कामाच्या ठिकाणी सुखरूप पोहोचलो.
दुसरी टीम येईपर्यंत वाट बघत आहोत.
आज अशी प्रार्थना करतो की इथून पुढे असेच रस्ते मिळोत.. आज आमचा ५०० किमी चा टप्पा पूर्ण झाला याचा आनंद आहे.
उद्यापासून आम्ही राजस्थानात प्रवेश करू.

क्रमशः
@देवदत्त टेंभेकर

Raring to go
Breakfast time
Reached Hotel Zorba

day 6

नमस्कार.
सर्वप्रथम सर्व बालकांना, त्यांच्या बालकांना आणि बालकांच्या बालकांना बाल दिनाच्या आम्हा सर्वांतर्फे खूप खूप शुभेच्छा.

गुजरात राज्यातून राजस्थान मधे प्रवेश करताना वाटेत लक्षणीय बदल आढळून येतात. एक म्हणजे पेहेराव, दुसरं भाषा, तिसरं म्हणजे खाद्य संस्कृती…
आज पण रस्ता अप्रतिम होता. सकाळी ६ ला बाहेर पडून ३० किमी गावातल्या आतल्या रस्त्याने निघालो. गावातून जाणारे रस्ते पण गुळगुळीत होते.
दुतर्फा सरसू चे शेत, मोठ्ठाले गोठे आणि भरपूर गाई म्हशी, स्प्रींकलर आणि ड्रीप इरीगेशनचा वापर दिसून आले.
आतापर्यंत NH27 ने जात असल्याने ३०-४० किलोमीटर्स चहाची टपरी सुद्धा दिसायची नाही. आज मात्र जवळजवळ लागून गावं दिसली त्यामुळे खूप लाईव्हली वाटत होतं शिवाय ट्रॅफिकचा त्रास सुद्धा कमी झाला.
चहासाठी वीस किलोमीटर अंतरावरच्या वाघरोड या गावी थांबलो. ईश्वर भाई देसाईंनी अप्रतिम चहा बनवून दिला.
पुढे 37 किलोमीटर अंतरावरच्या चित्रासनी गावामध्ये आशीर्वाद हॉटेलमध्ये नाश्ता केला. हे हॉटेल NH 27 या हम रस्त्यावर आहे.
येथून पुढे राजस्थानची चाहूल लागू लागली. सर्वात पहिले दर्शन झाले ते आरवली पर्वतरांगांचे. गुजरात बॉर्डर क्रॉस केल्यानंतर सर्वात पहिले एक बार दिसला. जसं जसं अबू रोड गाव जवळ येऊ लागलं तसतसे ग्रॅनाईट आणि मार्बल कटिंग चे मोठमोठे कारखाने नजरेस पडू लागले.
प्रणय गुजरांच्या ओळखीने प्रजापिता ब्रह्मकुमारी आश्रमाला भेट देण्याचा योग आला. हा आश्रम हमरस्त्यापासून आठ किलोमीटर आत आहे. आश्रमात प्रवेश करताना प्रवेशद्वारावरच आमचे जंगी स्वागत करण्यात आले. आश्रमाच्या प्रमुख दीदी आणि इतर वरिष्ठ मान्यवरांनी आम्हाला लाडू देऊन आमचे तोंड गोड केले शिवाय एक पुस्तक आणि एक रिबीन भेट दिली.
प्रवेशद्वारावरच ध्वनीवर्धकाचा उपयोग करून त्यांनी आम्हाला आश्रमाची माहिती दिली. त्यानंतर आमचे दुपारचे भोजन त्यांच्या आश्रमातच झाले. तिथल्या सेवकांनी अतिशय आग्रहपूर्वक जेवू घातले.
जेवण झाल्यानंतर तिथल्या एका मराठी सेवकाने आम्हाला संपूर्ण परिसरात ची फेरी घडवली आणि निरनिराळे विभाग दाखवले.
सर्वात उल्लेखनीय म्हणजे तिथला सोलर एनर्जीचा भव्य प्रकल्प. हा प्रकल्प जागतिक दर्जाचा म्हणता येऊ शकेल. त्याबद्दल एक माहितीपट आम्हाला त्यांनी दाखवला. आश्रम परिसरात फोटोग्राफी करण्यासाठी खूप काही होतं. हजारो एकर मध्ये पसरलेल्या आश्रमाचा परिसर अत्यंत निसर्गरम्य ठिकाणी आहे त्याच्या एका बाजूला अरवली पर्वत तर दुसऱ्या बाजूला बनास नदी आहे. या परिसरात आम्ही आमच्या फोटोग्राफीची हौस भागवून घेतली.

दुपारी चारच्या सुमारास पुन्हा एकदा दोन गटांमध्ये विभागणी करून मी, संजय कट्टी, प्रदीप भवाळकर आणि मोनीष चक्रवर्ती सायकलने मुक्कामाच्या ठिकाणी रवाना झालो.
आजचा आमचा दिवस, प्रजापिता ब्रह्मकुमारीच्या आश्रमाला भेट दिल्यामुळे विशेष स्मरणात राहील. त्याबद्दल प्रणय गुजरांचे मनापासून धन्यवाद.
उद्या आम्ही उदयपूर कडे प्रस्थान करू आणि त्याच सोबत आमचा उत्साह वाढवण्यासाठी आमच्या सोबत कोटेश्वर पासून आलेल्या सात जणांना निरोप देऊ.

@देवदत्त टेंभेकर

क्रमशः

Tea break
Captain doing research on Food joint

Day 7

West to East cycling expedition day 7
Pindwara to Udaipur (106 किमी)

नमस्कार

आज सकाळपासून खूप जास्त एक्साईटमेंट होती. आज या मोहिमेचा पहिला टप्पा पिंडवारा ते उदयपूर हा पूर्ण होणार होता. आम्हाला उदयपूर पर्यंत सोबत देणारी यंग सीनियरची आमची टीम ही आज आमच्या सोबत या मोहिमेतली त्यांची शेवटची राईड करणार होते.
सकाळी एक सायकल पंचर झाल्यामुळे निघायला थोडा उशीरच झाला.
पिंडवारा ते उदयपूर हा रस्ता अरवली पर्वतरांगांच्या मधून जात असल्यामुळे घाटांचा रस्ता म्हणता येईल रस्ता खूपच सुंदर आहे परंतु या झोनमध्ये प्रचंड चढाव आणि हेडविंड चा सामना करावा लागला.
माउंट अबू पेक्षाही गंगुडा हे गाव जास्त उंचीवर आहे अशी माहिती आम्हाला कळली त्यामुळे पहिले तीस किलोमीटर हे अतिशय आव्हानात्मक होते. सायकल ला अजिबात स्पीड मिळत नव्हती. पेडल मारायचं थांबवलं तर सायकल जागच्या जागी उभी राहत होती.
लोहारच्या गावामधे आशापुरी धाब्यावर आम्ही नाश्ता करायला थांबलो. एक राजस्थानी कुटुंब हा धाबा चालवतात. नाश्ता झाल्यानंतर त्या कुटुंबासमवेत एक फोटोसेशन आम्ही केले.
या रस्त्याच्या दुतर्फा लहान लहान मुलं आणि मुली सीताफळ विकण्यासाठी बसले होते. शाळेत जाणारी मुलं मुली थांबून अभिवादन करत होती. इथल्या मुलांना “टाटा” शब्द माहीत असल्याचं बघून आश्चर्य वाटलं.
गंगुडा गाव ओलांडल्यानंतर तीव्र उतार सुरू झाला. म्हणजे आपल्या चांदणी चौकातून पौड रोड कडे जाणाऱ्या रस्त्यावर आहे तसा. आणि तो जवळ जवळ 22 किलोमीटर पर्यंत होता. (म्हणजे कोथरूड ते वाघोली इतकं अंतर)
रस्त्यांवर माईल स्टोन वर उदयपूर ऐवजी अलाहाबाद 900 समथिंग किलोमीटर अशी माहिती होती. या गोष्टीचा प्रचंड राग आला. रस्ता चांगला असून सुद्धा उदयपूरला मुक्कामाच्या जागेवर पोहोचण्यासाठी दुपारचे साडेचार वाजलेत.
आता संध्याकाळी पहिला टप्पा पूर्ण झाल्याच्या आनंदा प्रित्यर्थ सेलिब्रेशन करण्यात येईल.
मधल्या काळात प्रदीप भवाळकरांच्या ओळखीतून एक सायकल मेकॅनिक आला आणि आमच्या चौघांच्या सायकलचा ट्युनिंग करून गेला…
उद्यापासून रोजच्या वेळेवर आमच्या चौघांचा अरुणाचल प्रदेशच्या दिशेने प्रवास सुरू होईल आणि हा या मोहिमेचा सर्वात मोठा असा दुसरा टप्पा राहील.
आशा करतो की हा दुसरा टप्पा ही आम्ही यशस्वीपणे पार करू.
क्रमशः
@देवदत्त टेंभेकर

Day 8

East to West cycling expedition day 8 (१११ किमी)
6:30 start time

आज पासून आमच्या स्वतंत्र प्रवासाला सुरुवात झाली. सकाळी साडेपाच वाजता आम्ही चौघेही जण हॉटेलच्या लॉबीमध्ये येऊन सायकल आणि त्याच्या ॲक्सेसरीज ची जुळवाजुळव करू लागलो. बघता बघता प्रणय गुजर, कॅप्टन अविनाश मेढेकर, पद्माकर आगाशे इत्यादी सर्व मंडळी आम्हाला सी ऑफ करण्यासाठी खाली जमा झाले. खरंतर आज त्यांचा परतीचा प्रवास असल्याने थोडं उशिरा उठले असते तरीही चाललं असतं.
त्या प्रत्येकाने आम्हाला एक जादूची झप्पी आणि शुभेच्छा दिल्या तो प्रसंग अतिशय हृदयस्पर्शी होता . सर्वांनी जवळच्याच चहा टपरीवर एकत्र चहा घेतला आणि त्यानंतर आम्ही चौघांनी चितोडगड च्या दिशेने कूच केले. निघायला थोडा उशीरच झाला.
आज सुद्धा अत्यंत गुळगुळीत रस्त्याचा लाभ आम्हाला घेता आला. विशेष चढाव तर नव्हते परंतु एक वेगळेच वैशिष्ट्य आजच्या प्रवासादरम्यान जाणवले.
NH48 वर खूप जवळ जवळ गाव आणि वस्ती आहे आणि रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला आहे त्यामुळे गावातून येणारा ट्रॅफिक हायवे वरती येऊ नये म्हणून प्रत्येक गावाच्या जवळ फ्लाय ओव्हर बांधलेले आहेत. त्यामुळे एखाद दोन किलोमीटर झाले की लगेच फ्लाय ओवर लागायचा . म्हणूनच रस्ता गुळगुळीत असूनही अपेक्षित स्पीड आम्हाला गाठता आली नाही.
आत्तापर्यंत आमचा 11 जणांचा ग्रुप होता आणि त्यांच्याबरोबर सपोर्ट व्हॅन असल्यामुळे आम्ही आमचे सामान त्यामध्ये ठेवत होतो. (त्याला अपवाद फक्त पहिल्या दिवसाचा) पण आज मात्र सर्व सामान आमचं आम्हालाच घेऊन जायचं असल्याने हा एक वेगळाच अनुभव होता. पॅरियर लावून लॉंग डिस्टन्स सायकलिंग करण्याचा हा माझा आणि भवाळकरांचा पहिलाच अनुभव होता. आमच्या चौघांचा अंडरस्टँडिंग खूप छान असल्याने प्रवासादरम्यान कुठलीच अडचण आली नाही. असो.
आज आम्ही चौघेच असल्यामुळे नंबर ऑफ स्टॉपेजेस खूप कमी झालेत. पहिला स्टॉप अर्थातच नाश्त्यासाठी भटेवर गावातल्या हॉटेल वासुदेव मध्ये अप्रतिम नाश्ता मिळाला. (आलू पराठा, दही) (३७ किमी)
वाटेतल्या गावांची गमतीशीर नाव वाचताना खूप हसायला येत होतं. उदाहरणार्थ छपरी, नंगावली, भादसोडा इत्यादी.
आमचा सायकल चालवण्याचा एक पॅटर्न आज ठरला म्हणजे मुद्दामून नाही ठरवला परंतु तो तसाच तयार झाला. आमचे इंजिन म्हणजे मोनीश आणि मी होतो गार्ड आणि आमची चार डब्यांची एक्स्प्रेस गाडी अशीच पुढे कुठेही न थांबता सलग दोन तास सुरू होती. 71 किलोमीटर वरील मंगलवाड गावातील बालाजी धाब्यावर ताक घेण्यासाठी आणि थोडी विश्रांती घेण्यासाठी आम्ही थोडावेळ थांबलो.
लंच साठी पुढच्या दोन तासांनी थांबायचं सगळ्यांनी ठरवलं. साधारण 85 किलोमीटर आल्यानंतर मला आणि भावाळकरांना भूक लागल्यामुळे आमची चुळबुळ सुरू झाली. वाटेत एक गमतीशीर हॉटेल दिसलं त्याच्या बोर्डवर लिहिलं होतं “चूक न जाना आर के का खाना”. परंतु आम्ही इथे न थांबता अजून पुढे गेलो याचा कारण सुद्धा योग्यच होतं जेवण झाल्यानंतर मुक्कामावर पोहोचण्यासाठी कमीत कमी सायकलिंग करायला लागावे या उद्देशाने आम्ही पुढे जात राहिलो आणि शेवटी 90 किलोमीटर अंतरावर आमचा शोध थांबला (विजयालक्ष्मी रेस्टॉरंट , बानसेन ).
जसजसं चितोडगड जवळ येऊ लागलं तस तसा आमचा वेग वाढू लागला आणि अचानक आजूबाजूचा परिसर खूप छान दिसायला लागला. वाटेत बेडस नदी ओलांडल्यानंतर घोसुंडा धरणाचं बॅक वॉटर आणि त्याच्या परिसरातील हिरवीगार सरसूची शेती बघतांना सगळा थकवा दूर झाला.
मुक्कामाची जागा जशी जवळ यायला लागली तशी कॅप्टन मेढेकरांची आठवण झाली. आज त्यांचा रोल संजय कट्टींनी निभावला. गुगल मॅप लावून मुक्कामाच्या जागेपर्यंत सर्व सदस्यांना घेऊन जाण्याची जबाबदारी ही कॅप्टन मेढेकर सांभाळत होते. आता त्यांच्या अपरोक्ष संजय कट्टींनी ती जबाबदारी आपल्यावर घेतली आहे.
कॅप्टन मेढेकरांची दुसरी जबाबदारी होती ती म्हणजे चहा नाश्ता आणि जेवणाच्या जागा शोधून काढायच्या. आता मोनीशनी ती जबाबदारी आपल्या खांद्यावरती घेतली आहे.
दुसऱ्या टप्प्यातला पहिला दिवस अशा तऱ्हेने यशस्वीपणे पार पडला आणि आम्ही नियोजित मुक्कामावर अगदी वेळेत पोहोचलो.
@देवदत्त टेंभेकर

क्रमशः

Breakfast break
Clicked while leaving

Day 9

East to West cycling expedition
Day 9
Chittorgarh to Dabi (१२९ किमी)

एकूणात नववा आणि आमच्या चौघांच्या टीमचा दुसऱ्या टप्प्यातला दुसरा दिवस.
नेहमीप्रमाणे पहाटे साडेपाच वाजता तयार होऊन चितोडगड रेल्वे स्टेशन समोर चहा पिऊन पावणेसहा वाजता आम्ही डाबी या गावाकडे प्रस्थान केले. आज तुलनेने जास्त अंतर कापायचे असल्याने लवकरात लवकर निघण्याचा आमचा प्रयत्न होता.
पंचवीस किलोमीटरवर चहा, पन्नास किलोमीटरवर नाश्ता आणि शंभर किलो मीटरवर लंच करण्यासाठी थांबायचे ठरले होते.
आज आमच्या गाडीचे इंजिन एकदम बुंगाट सुटलं होतं. त्यामुळे गाडीचे डबे आपोआपच इंजिनाच्या मागे सुसाट वेगाने निघाले.
ठरल्याप्रमाणे 25 किलोमीटरवर चहा घेतला आणि पन्नास किलोमीटर वरती नाश्त्यासाठी थांबलो. नाश्त्यामध्ये आलू पराठा आणि दही घेतलं. पराठा बनवायला जास्त वेळ लागल्यामुळे आमची तेवढीच विश्रांती झाली.
आजचा रस्ता गुळगुळीत असला तरी वेगळाच होता. प्रत्येक चार ते पाच किलोमीटर अंतर सरळ गेल्यानंतर तेवढ्याच अंतराचा चढाव लागायचा. पुण्यातल्या नवले ब्रिज पासून कात्रज च्या नवीन टनेल कडे जाताना असतो तसा. त्यामुळे आमच्या सर्वांचाच कस निघत होता परंतु उत्साह मात्र तसूभरही कमी झाला नाही.
गंमत म्हणजे कट्टी म्हणायचे की जरा भवाळकरांकडे लक्ष द्या आणि भावाळकर म्हणायचे जरा कटिंग कडे लक्ष द्या आणि आम्ही दोघांकडेही लक्ष द्यायचो नाही.😁
कारण प्रत्येक जण व्यवस्थित नियोजन करूनच राईड करत होते.

NH24 हा चांगल्या स्थितीतला रस्ता म्हणून ओळखला जातो. कमीत कमी फोर लेन चा रस्ता (काही ठिकाणी ६ लेन) शिवाय बाजूला टू व्हीलर साठी एक वेगळी लेन आणि अत्यंत चांगला सरफेस. आता इतका चांगला रस्ता बघून त्या रस्त्यावर गाई म्हशींना बसायला का आवडणार नाही?

सरकारच्या रस्ते बांधणी धोरणाचा परिपाक म्हणून काही चांगल्या गोष्टी निदर्शनाला आल्या. पहिली गोष्ट म्हणजे अतिशय लहान गावं जोडले गेले आणि गावांतून रस्ता जात असल्याने त्यांच्या गावात रोजगाराच्या मुबलक संधी निर्माण झाल्यात. रस्त्यांवरून जाताना पारंपारिक वेशातल्या महिला आणि पुरुष हे दर्शवत होते की या आदिवासी लोकांनी आपली संस्कृती अजूनही जपलेली आहे. रस्त्यावरून जाणाऱ्या ट्रॅक्टर, ट्रक मधुन राजस्थानी लोक संगीत ऐकायला येतं.
आज एक बदल जाणवला. या भागात शिक्षणाचा प्रसार जास्त झाल्यामुळे किंवा कशामुळे तरी रस्त्यावर भेटणारी मुलं मुली “टाटा” च्या ऐवजी “बाय” म्हणत होती.

महाराष्ट्रामध्ये रस्ते बांधणी कमी होत असल्याचे कारण, सरकारला जागा संपादित करण्यासाठी लागणारा विलंब!! गुजरात आणि राजस्थान मध्ये असे दिसून आले की हमरस्त्याच्या दोन्हीही बाजूला शेतजमीन असूनही रस्ता त्या जागेतून गेला आहे. राजकारणामुळे महाराष्ट्राचे किती नुकसान होत आहे हे बघताना वाईट वाटले. आज सुद्धा सरसूची शेतं आणि चेंज म्हणजे काही ठिकाणी कपाशीची लागवड पण दिसून आली.
आमच्या टीम मधल्या मोनीष कडे अत्यंत चांगले संभाषण कौशल्य आहे. रस्त्यावरून जाताना दिसणारी मुलं, माणसं, ट्रॅक्टर वाले या सर्वांशी त्याचा संवाद सुरू असतो.
आज तर गंमतच आली. मोटरसायकल वरून जाणाऱ्या एका माणसाबरोबर मोनीष गप्पा मारत होता. त्यांच्या मागे मी होतो. माझ्याकडे बघून त्यांनी मोनीषला विचारलं “आपका लडका भी आपके साथ आ रहा है क्या?” त्यावर मोनीष म्हणाला “भाईसाहब मेरा लडका नही वो मेरे पापा है पापा”😁
अशा गमतीजमती सुरू असतात..

जेवणासाठी १०६ किलोमीटर वरील बिजोलिया गावात प्रसिद्ध मोदी धाब्यावर थांबलो. इथली कढी कचोरी आणि समोसा जगात भारी आहे. दही तर त्रिखंडात भारी.

आज आम्हाला राजस्थानच्या सुप्रसिद्ध दगडांच्या खाणी बघायला मिळाल्या. भारतात आणि परदेशात इथल्या स्टोन्सला प्रचंड मागणी आहे.
संध्याकाळी ५ वाजता दाबी गावातल्या हॉटेल निखुंज palace ला सुखरूप पोहोचलो.
हॉटेल समोरच ह्युंदाई अर्थ मुव्हिंग डिव्हिजनचा एक इव्हेंट सुरू होता. तिथे पुण्याचे बाणेरवासी श्रेयस जोशी भेटले आणि पृथ्वी गोल असल्याचा प्रत्यय आला.

@देवदत्त टेंभेकर

क्रमशः

Day 10

West to East cycling expedition day 10
Dabi to Baran

नव्या चे ९ दिवस सरून १०वा दिवस सुरू झाला आणि आमची पहिली परीक्षा सुरू झाली. सकाळी हॉटेलमधून सायकल घ्यायला खाली आलो तर एक सायकल पंचर दिसली.मग काय करणार? पंचर दुरुस्त करण्याव्यतिरिक्त पर्यायच नव्हता.
या प्रोसेस मध्ये एक तास कसा गेला ते कळले नाही त्यामुळे आमच्या पुढच्या प्रवासाला निघण्यासाठी उशीर झाला.
संजय कट्टींना माहिती मिळाली होती की या भागात जवळच गुराडिया महादेव मंदिर म्हणून एक प्रसिद्ध जागा आहे. हायवे पासून चार-पाच किलोमीटर आत आहे परंतु अगदी बघायलाच हवी अशी ही जागा आहे असं कळल्यामुळे आम्ही तिथे जायचं ठरवलं. आणि खरोखरच तिथे गेल्यानंतर wow!!! अशी आरोळी आमच्या चौघांच्याही तोंडातून निघालली. ही जागा पुण्याजवळील भोर नेकलेस सारखी आहे परंतु या जागेचं वैशिष्ट्य म्हणजे चंबळ नदी इथे चक्क यु टर्न घेते !! चंबळ नदी बद्दल अजून एक गोष्ट कळली ती अशी, की कदाचित ती एकमेव नदी आहे जी दक्षिणेत उगम पावते आणि उत्तरेकडे यमुना नदीला जाऊन मिळते.
हायवे पासून आत जाण्याचा रस्ता खूपच खडबडीत आहे परंतु ही जागा बघण्यासाठी तेवढे कष्ट घ्यायलाच हवेत, नाही का?
आज आमची गाडी बरीच लेट झाली होती परंतु त्यातही खूप गमतीजमती घडल्या पुढे कोटा शहराकडे जाताना वाटेमध्ये चंबळ नदीवरचा अत्यंत प्रेक्षणीय असा हँगिंग ब्रिज लागला. सेंट फ्रान्सिस को मधल्या गोल्डन गेट ब्रिज ची आठवण व्हावी इतका प्रेक्षणीय हा ब्रिज आहे.
ब्रिज ओलांडल्यानंतर एक पीयूसी चेक करणारी गाडी बघितल्यावर मनामध्ये विचार आला जर सर्व लोकांनी सायकल चालवायचं ठरवलं तर या व्यक्तीची उपजीविका कशी चालणार?
अजून एक गंमत म्हणजे आज पहिल्यांदा सिलचर २५०८ किमी असा माइल स्टोन बघितला आणि खूप भारी वाटलं याच रस्त्यावरून अजून २५०८ किलोमीटर आम्ही जाणार आहोत.
आज लंच ऐवजी आम्ही ब्रँच घेतला कोटा शहराच्या बाहेर एका धाब्यावरती मस्त अंडा करी आणि गरमागरम रोट्या जेवणामध्ये होत्या.
पुढे जाऊन ताथेडला एका रेस्टॉरंट मध्ये थोडी विश्रांती घेतली. तिथे आम्हाला पुण्याचेच विल्यम डिसोजा नावाचे गृहस्थ भेटले. पृथ्वी गोल आहे याचा आज पुन्हा प्रत्यय आला.
काली सिंधू नदी ओलांडा जिल्ह्याची हद्द संपून बारं जिल्हा सुरू झाला. त्या नदीच्या ब्रिजवरच दुसरी सायकल पंचर झाली. मग काय? सकाळचा अनुभव गाठीशी असल्याने केवळ पंधरा मिनिटांमध्ये आम्ही पंचर दुरुस्त केला आणि पुढे मार्गस्थ झालो.
आमच्या मुक्कामाच्या जागेवर पोहोचताना संध्याकाळचे सात वाजून गेलेत.
आज विशेष आनंदाची गोष्ट म्हणजे आम्ही सर्वांनी एक हजार किलोमीटरचा टप्पा पूर्ण केला आणि उद्या या मोहिमेतल्या सर्वात लांब पल्ल्याच्या सायकलिंग साठी सज्ज होत आहोत.

@देवदत्त टेंभेकर
क्रमशः

Day 11

West to East cycling expedition day 11
Baran (Rajasthan)to Shivpuri (MP)

And, we have done it in style!!!
या मोहिमेतील सर्वात लांब अंतराची राईड आमच्या टीमने यशस्वीपणे पूर्ण केली.(१५४ किमी)

नेहमीप्रमाणे सकाळी वेळेत निघालो.
१५ किमी अंतरावर मोनीषला Baran Cyclists Association चे अध्यक्ष भेटले. त्यांनी आग्रहाने चहा पिऊ घातला. त्यांच्या ग्रूपसोबत फोटोसेशन झाले.
४५ किलोमीटरवर भंवरगड गांवात हायवे पासून आंत जाऊन एका टपरीवर पोहे, जिलबी, समोसा खाल्ला.
रस्ता चांगला असूनही स्पीड मिळत नव्हती. सायकल चालवणं कंटाळवाणे वाटू लागले. कदाचित आजच्या अतिरिक्त अंतरामुळे असेल.
शहाबाद येथे जाताना उतरणारा घाट लागला. आजूबाजूची हिरवाई बघून थकवा निघून गेला. घाट उतरल्या उतरल्या एक अप्रतिम खाण्याची जागा लागली. तिथेच लंच घेतला. एव्हाना दुपारचे अडीच वाजले.
थोडी विश्रांती घेऊन मजल दर मजल करत रात्री साडेआठ वाजता शिवपुरी गावातल्या Krishna Palace ला सुखरूप पोहोचलो.
नाईट राईड ची सवय पण कामाला आली.
आज १५४ किमी राईड with pannier is highest for me.

आज आम्ही मध्यप्रदेश राज्यात प्रवेश केला.
इकडे थोडा ढिल्ला कारभार आहे.

हवेतला गारवा वाढला आहे. उद्यापासून हुडी वापरावी लागेल.

आजच्या रस्त्यावर बर्याच नद्या दिसल्या. परंतू इकडे कुठेच नद्यांची नांवे लिहिण्याची पद्धत नसावी. (पुणेरी पाट्यांना नांव ठेवणार्यांना हे कळणार नाही)
तीनही राज्यात हमरस्त्यालगतच्या गांवात परंपरा जपणारे लोक आढळले. राजस्थानात स्रियांचा चणिया चोरी घागरा आणि पुरुषांच्या झुपकेदार मिशा, राजस्थानी मुंडासे आणि कानांत भिकबाळी ठळकपणे दिसून आली.
राजस्थानच्या सीमावर्ती भागात स्रिया पारंपरिक वेषातून साड्यांमध्ये आणि पुरुष pant shirt मधे दिसू लागलेत.
शेतांमध्ये राजस्थानच्या हद्दीत सरसू सर्वच भागात दिसलं. पूर्वेकडील भागात त्याच्या जोडीला धानाची लागवड दिसून येते.
मिशांवरून आठवलं… शराबी सिनेमातला नथूलाल आठवतो का? काल मोनीष आणि नथूलाल मुळे आम्हाला छान Hotel मिळालं. आधी मालकानी नकार दिला. परंतू नथूलालनी मालकाला पटवले आणि आम्हाला रूम द्यायला भाग पाडलं. नथूलाल हा ex serviceman. तो त्याठिकाणी नोकरी करतो. आमची स्टोरी ऐकून त्याचं ह्रुदय द्रवलं आणि पुढील गोष्टी घडल्या.
त्याची मिशी आणि नांव शराबीतल्या नथूलाल सारखं…
आम्ही सर्वजण एकदम मजेत आहोत. दिवसागणिक सायकलिंग चा stamina वाढतच चालला आहे. तो असाच व्रुद्धिंगत होवो अशी प्रार्थना…
उद्या झांसी कडे प्रयाण करणार. कमी अंतराची (१०५ किमी) राईड असल्याने थोडे रिलॅक्स आहोत…

@देवदत्त टेंभेकर
क्रमशः

Day 12

West to East cycling expedition day 12
Shivpuri to Zhansi

आज आमचा झाशीला जायचा प्लॅन होता. म्हणजे आम्ही मध्य प्रदेश मध्ये एकच दिवस राहिलो आणि आता उत्तर प्रदेश कडे निघालो होतो. झाशीबद्दल तर खूपच ऐकून आहे . पुण्यातल्या बालगंधर्व चौकातील झाशीच्या राणीचा आणि नागपूरच्या झाशी राणी चौकातला पुतळा बघितल्यावर वाटायचं की आपल्याला कधीतरी प्रत्यक्ष झाशीच्या राणीच्या झाशी गावात जाण्याचा योग यायला हवा आणि तो आज जुळून आला.

आज सकाळी थोडं उशिरा म्हणजे सकाळी साडेसहा वाजता आणि झाशीकडे प्रस्थान केलं जेमतेम दहा किलोमीटर अंतर गेलो नाही तर डाव्या हाताला माधव नॅशनल फॉरेस्ट अशी पाटी बघितली म्हणून त्याच्या प्रवेशद्वारासमोर फोटो काढण्यासाठी आम्ही चौघे थांबलो. तिथे एक महिला फॉरेस्ट ऑफिसर ने आमची आस्थेने चौकशी केली व आम्हाला विनामूल्य आत फिरून येण्याची मुभा दिली. एरवी त्या भागात जाण्यासाठी माणशी 75 रुपये तिकीट असतं. परंतु त्या ऑफिसरने आम्हाला अर्ध्या तासात जाऊन येण्याच्या बोलीवर आत सोडलं.
आतला परिसर तर केवळ अप्रतिम आहे. एक मोठा जलाशय असल्याने आजूबाजूचा परिसर अतिशय सिनिक आहे. तिथे आम्ही मनसोक्त फोटोग्राफी करून बरोबर अर्ध्या तासात बाहेर पडलो आणि अर्थातच ऑफिसर आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांचे आभार मानलेत. त्यांनीच आम्हाला सांगितलं की पुढे जाऊन ज्या जागेत अज्ञातवासात असताना पांडवांचे वास्तव्य होते अशा सुरवयागढीला आम्ही अवश्य भेट द्यावी.
हा परिसर नॅशनल फॉरेस्टचा असल्यामुळे दुतर्फा हिरवळ होती. एक प्रचंड उताराचा रस्ता लागला आणि त्यात आमच्या डाव्या बाजूला मोठा जलाशय दिसला चौकशी केल्यानंतर कळले की मडीकेरी धरणाचं बॅक वॉटर आहे.
पुढे गेल्यावर लगेचच सुरवया गुढीची पाटी दिसली.
ही गढी म्हणजे एक किल्लाच आहे आमरस त्यापासून केवळ पाचशे मीटर अंतरावर आत जाऊन आपल्याला ती बघता येते गढीला तटबंदी आणि बुरुज आहे शिवाय तिथे एक भुयार सुद्धा आहे. आंत एक शिवमंदिर आणि एक शाळा आहे. मोनीषनी आत जाऊन तिथे विद्यार्थी दिन बरोबर फोटोसेशन केले. गढीच्या परिसरात फोटोसेशन करून आम्ही पुढे मार्गस्थ झालो. ही जागा भारतीय पुरातत्व संग्रहालयाने संरक्षित म्हणून घोषित केलेली आहे.
आजचा रस्ता पण सुंदरच होता विशेष त्रास झाला नाही त्यामुळे स्पीड बऱ्यापैकी मिळाला.
झाशी गावात पोहोचायला आम्हाला संध्याकाळचे साडेचार वाजले परंतु इथे रस्त्याचं काम सुरू असल्याने आमच्या मुक्कामाच्या जागी पोहोचायला मात्र आम्हाला साडेपाच वाजलेत. पोहोचता क्षणीच मोनीश आणि मी झाशीचा किल्ला बघण्यासाठी चालत गेलो. हा किल्ला आमच्या हॉटेलपासून वॉकिंग डिस्टन्स वर आहे. परंतु दुर्दैवाने आम्ही जात पर्यंत प्रवेशद्वार बंद झाले होते त्यामुळे किल्ल्याच्या आत प्रवेश करता आला नाही. किल्ल्याच्या परिसरात गेल्यानंतर अंगावर शहारे आले. झाशीच्या राणीने बुरुजावरून घोडा फेकला हे दृश्य डोळ्यासमोर तरळून गेले आणि मनोमन नतमस्तक झालो.
आजचा मुक्काम एका अत्यंत चांगल्या अशा हॉटेलमध्ये आहे. संजय कट्टींचे मर्सिडीज बेंझ मधल्या अधिकाऱ्यांच्या ओळखीने या मुक्कामाची सोय झाली आहे.
दिवसभर सायकल चालवल्यानंतर अशा प्रकारे निवासाची सोय होणे म्हणजे अक्षरशः स्वर्गात गेल्यासारखे वाटले. संजय कट्टी आणि त्यांचे सहकारी यांचे शतशः आभार.
झाशीच्या किल्ल्यावरून आल्याबरोबर आमच्या तीन ट्युब पंक्चर झाल्या होत्या त्या इथे समोरच दुरुस्त करून घेतल्या.
आजची आमची सलग नववी सेंचुरी राईड झाली.
अशा रीतीने आजचा आमचा दिवस संस्मरणीय ठरला.
उद्या आम्ही उत्तर प्रदेश मधल्या ओराई या गावात जाणार आहोत.

क्रमशः
@देवदत्त टेंभेकर

day 13

West to East cycling expedition day 13
Zhansi to Orai (118.52 kms)

लोकहो ऐका हो ऐका. आज मी तुम्हाला काही माझे वैयक्तिक अनुभव सांगणारआहे. वैधानिक इशारा : प्रत्येकाने आपल्या क्षमतेनुसार सुचनांचे पालन करावे. धन्यवाद.
तर मंडळी लॉंग डिस्टन्स सायकलिंग करताना आहाराचे अनन्यसाधारण महत्व असते असे मला माझ्या अनुभवावरून कालच कळले. म्हणून तो आपल्याशी शेअर करावासा वाटतो.
अहो मी तर दूध भात भेंडीची भाजी खाणारा सर्वसामान्य माणूस. माझे इतर सहकारी मात्र सामिष आहार घेत असल्याने त्यांची शारीरिक क्षमता निश्चितच श्रेष्ठ आहे याबद्दल शंकाच नाही.
काल रात्री आमचे प्रेस साठी फोटोसेशन झाल्यावर जेवण करण्यासाठी बाहेर पडलो. तर मला पोटात गडबड असल्याचं सेन्सेशन होतं म्हणून मी फक्त अंडा भुर्जी खाल्ली. रूमवर परत जाताना समोरच चाट सेंटर दिसलं आणि मी पाणीपुरी कडे ओढल्या गेलो. (तो माझा वीक पॉइंट आहे)
रात्री पोटात गुडगुड होत होतं. आज सकाळी उठल्यावर पण फ्रेश वाटत नव्हतं.
सकाळी सहा वाजता नेहमीच्या वेळेवर आम्ही उराई गावाकडे प्रस्थान केलं पण माझ्या मनातली मरगळ काही कमी झाली नव्हती. हे असं का झालं असावं याचा विचार करत करत पायडल मारत होतो आणि माझ्या प्रश्नाचे उत्तर मला मिळाले पहिली गोष्ट म्हणजे काल वाटेमध्ये आम्ही माझा मॅंगो हे कोल्ड्रिंक प्यायला वरच मला पोटात वेगळं सेन्सेशन आलं होतं आणि भरीत भर रात्री मी पाणीपुरी खाल्ली. आणि या दोन्ही गोष्टींनी माझ्या पूर्ण सिस्टीमची वाट लावली
गेले बारा दिवस कुठलाही त्रास झाला नाही परंतु केवळ चुकीच्या पदार्थांचे सेवन केल्यामुळे असे घडले. तर लोकहो यापुढे मी असा नियम केला आहे की राईड करताना नो कोल्ड्रिंक्स नो आणि चमचमी पदार्थ, नो चाट आयटमस. फक्त कार्बोहायड्रेट्स चं सेवन करायचं जसं की आलू पराठा, वरण भात इत्यादी. आता मी एकदम ठीक आहे
यापुढे ही काळजी मी नक्कीच घेईल परंतु तुम्ही पण लाँग राईड करणार असाल तर हे लक्षात असू द्या.
हॉटेल ला आल्यानंतर माझ्या सौभाग्यवतीने माझ्यासोबत दिलेल्या प्रिस्क्रिप्शन आणि औषधांनी मला आराम मिळाला तिच्या या प्रसंगावधानाबद्दल तिचं कौतुक कसं करावं हेच कळत नाही.
असो.
आज आमच्या टीमने ठरवलं होतं की ब्रेकफास्ट 50 किलोमीटर राईड पूर्ण झाल्याशिवाय करायचा नाही आणि लंच 100 किलोमीटर नंतर ,आणि ते करू शकलो याचा खूप आनंद आहे.
झाशी मधून बाहेर पडता पडता न्यूज पेपर घेतला. कट्टींच्या मित्राने हा योग जुळवून आणला.
उत्तर प्रदेश मध्ये शिरल्यानंतर एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. गुजरात आणि राजस्थानमध्ये भर दुपारी ऊन असताना सुद्धा निळ्या भोर आकाश दिसत असल्याने प्रसन्न वाटायचं. परंतु उत्तर प्रदेश मध्ये आल्यावर अतिशय हेजी ऍटमॉस्फियर असल्याने आकाशाचा रंग ग्रे दिसतो.
दुसरी गोष्ट म्हणजे गुजरात आणि राजस्थानमध्ये टिपिकल फ्लेक्स बोर्ड कुठेही दिसले नाही. (एकच फाइट वातावरण टाइट या टाईपचे). परंतु उत्तर प्रदेश मध्ये आज ज्या शहरात आम्ही आलो आहोत तिथे आपल्या भागात असतात तसे फ्लेक्स बोर्ड सर्वत्र दिसून आले.

संध्याकाळी साडेचार वाजता आम्ही
उराई शहरात प्रवेश केला. इथलं हॉटेलही खूप छान आहे , अगदी राजप्रसादासारखे. आणि आम्ही सायकल यात्री आहे असं कळल्यावर त्यांनी रेट पण अगदी वाजवी लावला.

आज अजून एक आनंदाची गोष्ट घडली ती अशी की यापूर्वी माझी लोंगेस्ट राईड पुणे ते कन्याकुमारी ही 1442 किलोमीटरची झाली होती. आज तो माझा वैयक्तिक विक्रम मोडल्या गेला आजपर्यंत 1462 किलोमीटर अंतर कापून झालेले आहे!!

उद्या सकाळी आम्ही कानपूर कडे प्रस्थान करणार आहोत.

क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

१४६१.७६ किमी

Day 14

West to East cycling expedition day 14 (113.08 kms)
Cumulative 1574.84kms

आमच्या राजप्रसादाच्या मॅनेजर सोबत फोटोसेशन करून पहाटे पावणे सहा वाजता आम्ही कानपूर कडे प्रस्थान केले. जवळच्या चौकात चहाच्या टपरीवर चहा घेऊन पुढे निघालो.
हवेत चांगलाच गारवा असल्यामुळे सर्वांनी जॅकेट घालूनच साईडला सुरुवात केली होती.
साधारण 31 किलोमीटर अंतर झाल्यानंतर संजय कट्टी एका ठिकाणी अचानक थांबले म्हणून आम्ही थांबलो बघितलं तर काय डाव्या बाजूला एक अतिशय देखणा असा चौरासी गुंबद दिसला. अतिशय पुरातन आणि देखणी अशी ही जागा आहे. हम रस्त्याला लागून असल्यामुळे आम्हाला तिथे जायला कुठलीच अडचण आली नाही.
सर्व बाजूंनी तटबंदी आणि आत मध्ये अतिशय सुंदर नक्षी काम केलेले पिलर आणि घुमट बघून मन प्रसन्न झाले या परिसरात मनसोक्त फोटोग्राफी करून आम्ही पुढे प्रस्थान केले.
बरोबर बारा वाजता आम्ही माती खाल्ली. सॉरी माती खाल्ली म्हणजे माती नावाच्या गावात आम्ही प्रवेश केला.😁
कानपूर हे खूप मोठे शहर आहे जसे जसे आम्ही कानपूर शहराच्या जवळ जात होतो तशी तशी रस्त्यावरची वर्दळ आणि गर्दी वाढू लागली. चार लेन चा NH27 सहा लेनचा झाला!! काही काही ठिकाणी रस्त्याच्या उलट्या बाजूने जाणाऱ्यांची संख्या इतकी जास्त होती की आपल्याला वाटतं की आपणच चुकीच्या रस्त्यावर आहोत की काय. गुजरात आणि राजस्थान मध्ये उलट दिशेने येणाऱ्या वाहनांची संख्या ही अत्यल्प होती आणि तिथे सूचनाफलक सुद्धा लावले होते. (Caution!! Wrong side traffic) या भागात तर विचारायलाच नको.
उरळी सोडल्यानंतर रस्त्यावरती लागून लागून गाव होती आणि प्रत्येक गावामध्ये बकालपणा हा अत्यंत दर्जाचा होता.
उत्तर प्रदेश राज्याची पॉप्युलेशन डेन्सिटी ही सर्वात जास्त आहे याचा वारंवार प्रत्येक येत होता.
34 किलोमीटर अंतर पार केल्यानंतर यमुना नदीचे दर्शन झाले आणि मन प्रसन्न झाले.
थोडं पुढे गेल्यानंतर चौरा नावाचं गाव लागलं. आणि या गावाचे वैशिष्ट्य म्हणजे इथे बकऱ्यांचा बाजार असतो. जसा आपल्याकडे आपण बैल बाजार बघतो किंवा काही ठिकाणी गाढवांचा बाजार असतो तसा या गावामध्ये बकऱ्या विकणारे आणि विकत घेणारे यांचा एक मोठा बाजार आम्हाला दिसला. तिथलं दृश्य बघून मात्र माझं मन द्रवलं काही काही बकरीची छोटी पिल्ल त्यांना अक्षरशः फरपटत घेऊन जाताना बघितलं आणि काळजात चर्र झालं. त्यांचा आक्रोश तर हृदय पिळवटून टाकणारा होता अर्थात मी नॉनव्हेज खात नसल्यामुळे असेल परंतु मला अशा प्रकारची हिंसा अजिबात आवडत नाही.
या भागातली फ्लेक्स संस्कृती ही दक्षिण भारत आणि आपल्या भागातल्या सारखीच दिसली.
कानपूरच्या हद्दीपासून रस्त्यांवर लोहियाच्या बॅटरी ऑपरेटेड इलेक्ट्रिक रिक्षा दिसू लागल्या. या भागात केमिकल इंडस्ट्रीज खूप जास्त असल्याने त्या केमिकलचा दर्प ठीक ठिकाणी जाणवत होता.
कानपूर शहराचा विस्तार प्रचंड मोठा आहे शहराच्या हद्दीत प्रवेश केल्यापासून तर मुक्कामाच्या जागी जाईपर्यंत आम्हाला तब्बल एक तास लागला आणि सरते शेवटी साडेचार वाजता आम्ही आमच्या मुक्कामाच्या जागी सुखरूप पोहोचलो. आमचे यंग सीनियर चे सहकारी सुनील भावे यांच्या ओळखीतनं आमची मुक्कामाची व्यवस्था उत्तम झाली. या हॉटेल जवळच सायकलचं प्रचंड मोठं मार्केट आहे. तिथे जाऊन मी माझा खराब झालेला स्टॅन्ड रिप्लेस करून घेतला. उद्या आम्ही उत्तर प्रदेशची राजधानी लखनऊ कडे कूच करणार आहोत. आता आराम करण्याची वेळ झाली. इथेच थांबतो.

क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

Day 15

West to East cycling expedition day 15
Kanpur (Hotel Mahadev Regency to) Lucknow (101.51kms)
Cumulative 1676.35 kms.

आजचा दिवस आमच्यासाठी फार विशेष असा दिवस आहे. कानपूर वरून प्रस्थान करून आमचा मोर्चा आता आम्ही लखनौ च्या वळवला आहे. माझ्यासाठी सर्वात एक्सायटिंग गोष्ट म्हणजे आज मला माझ्या आयुष्यात पवित्र गंगा नदीचे दर्शन पहिल्यांदा घडले. सकाळी वेळेत तर निघालो पण आज पुन्हा एक छोटी समस्या उद्भवली. सायकल चेक करताना माझ्या सायकलचा एक स्पोक तुटला असं निदर्शनाला आलं. त्याला तात्पुरती सेलोटेप लावून आम्ही मार्गस्थ झालो.
नुकताच सूर्योदय झाला आणि गंगा मातेचं दर्शन झालं. गंगा नदीत सूर्यबिंबाचे प्रतिबिंब बघताना देहभान हरपलं.
आता थोडं कानपूर शहराबद्दल. या शहरात इतकी लोक राहतात की क्षणभर वाटलं कदाचित अख्ख्या भारताची अख्खी लोकसंख्या या एकाच शहरात आहे!!
रस्त्यावरून सायकल चालवणं सोडा चालत जायला सुद्धा प्रचंड त्रास होत होता.
जुन्या गावामध्ये घाणीचे साम्राज्य पसरलेले आहे. पानाची पिंक रस्त्यावर थुंकून रस्त्यावर लाल रंगाचे abstract डिझाईन दिसून येतं. त्यामुळे काही ठिकाणी खूपच किळसवाणं वाटत होतं.
इथला कॅन्टोन्मेंट एरिया मात्र खूपच भारी आहे. इंडियन आर्मी चे आयुध निर्मिती कारखाने या शहरात आहेत. त्याचप्रमाणे गंगा नदीवरचा वरचा ब्रिज सुद्धा लाजवाब आहे. गंगा मातेचे विशाल पात्र बघून उचंबळून येतं.
इतके दिवस आम्ही रस्त्यांवरच्या धाब्यांवर जेवत असताना दुपारी जेवणामध्ये फक्त भात,वरण आणि दही असा आहार घेत होतो. सकाळचा नाश्ता मात्र चांगलाच हेवी राहायचा. आलू पराठा आणि दही. इथे सर्वत्र दिल्ली राईस चा भातच मिळतो. तेव्हा मनात प्रश्न आला की पुण्यात पण दिल्ली राईस आणि या भागात पण दिल्ली राईस?? मग या भागात आपल्याकडचा इंद्रायणी किंवा आंबेमोहोर तांदूळ का मिळू नये?
आपण लोक कुठे कमी पडतो?
अमेरिकेत असताना दक्षिण भारतीय लोकांसाठी स्पेशल बॉईल्ड राईस सुद्धा इंडियन स्टोअर मध्ये मिळतो. परंतु महाराष्ट्रात पिकणारा आंबेमोहर किंवा इंद्रायणी तांदूळ मात्र आम्हाला सहजासहजी कुठेही दिसला नाही. या गोष्टीचा खरंच वाईट वाटलं.

लखनौच्या थोडं अलीकडे एक सायकल रिपेरिंग दुकान दिसलं तिथे माझ्या सायकलचा स्पोक रिपेअर करून घेतला.

संध्याकाळी तीन साडेतीनच्या सुमाराला आम्ही लखनौ शहरात प्रवेश केला. हे शहर सुद्धा प्रचंड मोठे आहे. या शहरात वाहतुकीचे नियम पाळण्यास बंदी आहे. शहरात प्रवेश केल्यानंतर सात ते आठ किलोमीटर अंतर जाण्यासाठी आम्हाला तब्बल दीड तास लागला. विधान भवन राज भवन परिसर आल्यानंतर मात्र अत्यंत सुंदर रस्ता आणि राजधानीच्या शहराला शोभेल अशा वास्तू दिसू लागल्या.
गोमती नदीच्या ब्रीजवर फोटोसेशन करण्याचा आनंद काही औरच होता.
उद्या आमच्या टीमचा रेस्ट डे. सलग पंधरा दिवस सायकलिंग झाले. नॉन स्टॉप सलग पंधरा दिवसात 1680 किलोमीटर सायकलिंग झालं.
उद्या रेस्ट डे आहे तर आम्ही खूप मजा करणार!!
क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

Day 16

West to East cycling expedition day 16

आज आमचा रेस्ट डे आहे. लखनौ पासून जवळच असलेल्या चिनाहट या भागामध्ये आमची मुक्कामाची व्यवस्था झाली आहे.
हे एक सर्विस अपार्टमेंट आहे. प्रशस्त खोल्या आणि खाण्यापिण्यासाठी स्वतंत्र व्यवस्था अशी खूप छान सोय झाली आहे.
काल रात्री चेक इन झाल्यानंतर आंघोळ केली आणि साठवलेले सर्व कपडे धुतले. इथे कपडे वाळत घालण्यासाठी खूप छान सोय आहे.

आज सकाळी मस्त आरामात झोपून उठलो. पहिल्यांदा नाश्त्यामध्ये ब्रेड ऑम्लेट मिळालं. त्यानंतर जशी आम्हाला विश्रांतीची गरज आहे तशी सायकलही नको का? त्यामुळे सायकलच्या सर्विसिंग साठी जवळच्या सायकलच्या दुकानात गेलो. आमच्या सायकली बघून तिथल्या मेकॅनिक ची हिम्मत झाली नाही. म्हणून कमीत कमी वॉशिंग करता येईल अशी जागा आम्ही शोधत होतो. अचानक एका सेंटरमध्ये कार वॉशिंग सुरू असलेलं बघितलं आणि तिथे शिरलो. त्यांनी सायकली वॉशिंग करून देण्याचा मान्य केलं. आम्ही कोण कुठून आलो कुठे जातो अशी चौकशी झाल्यानंतर त्या सेंटरचे मालक वाली महंमद हे आम्हाला भेटायला. आले ते बहुजन मुस्लिम महासभाचे राष्ट्रीय अध्यक्ष आहेत. तसंच ते इथले विधायक पण होते. आमची चौकशी करून झाल्यानंतर त्यांनी आम्हाला त्यांच्याकडून पूर्ण मदतीचे आश्वासन दिले. दरम्यानच्या काळात सायकलचे वॉशिंग आणि क्लिनिंग करून दिलं आणि त्याचा मोबदला सुद्धा आमच्याकडून घेतला नाही.

नंतर दुपारी आम्ही लखनौ दर्शन केलं. इथल्या रिक्षामध्ये बसून शहरातल्या महत्त्वाच्या जागा बघण्याचा बेत ठरवला होता तो यशस्वी पूर्ण केला. बडा इमाम वाडा, छोटा इमाम वाडा, रूमी दरवाजा, क्लॉक टॉवर अशा काही ठिकाणांना भेटी दिल्या. त्यानंतर जेवणासाठी टुंडे कबाब नावाच्या जगप्रसिद्ध जागी आम्ही गेलो. तिथला एकंदर माहोल बघून तोंडाला पाणी सुटले. तिथले व्हेज कबाब तर अतिशय लाजवाब होते. कुल्हड मधली खीर अतिशय चविष्ट होती. नॉनव्हेज खाणाऱ्यांसाठी तर इथे खूप जास्त पदार्थ मिळतात. एका वेळी अंदाजे ३०० लोक बसू शकतील अशी व्यवस्था आहे. या जागेला अनेक सिलिब्रिटींनी भेट दिली आहे. (कपिलदेव, अनुपम खेर, शाहरुख खान, अमीर खान इत्यादी)
दुपारी हॉटेलला परत घेऊन मस्त ताणून दिली.
उद्या पहाटे जरा लवकर निघायचे आहे.
चलो अयोध्या!!!

@देवदत्त टेंभेकर
क्रमशः

Day 17

West to East Cycling expedition day 17
Lucknow to Ayodhya

शार्प पहाटे साडेपाच वाजता अयोध्येकडे प्रस्थान केले.
चांगला रस्ता आणि जास्त अंतर असल्याने आज आमची गाडी तेज धावत होती.
पहिला चहा १६ किमी वर, दुसरा चहा ऑमलेट ३६ किमी वर, नाश्ता ५५ किमी वर आणि लंच १०५ किमी वर घेतला.
आज जेवणापूर्वी सेंच्युरी राईड ची दुसरी वेळ!!!
वेळेवर अयोध्या नगरीत प्रवेश केला. पण….. गावातील रस्ते, गर्दी आणि गुगलच्या सहाय्याने मुक्कामाची जागा शोधण्यासाठी बराच वेळ गेला. त्यानंतर वेध लागले ते रामलल्लाच्या दर्शनाचे, शरयु नदीचा घाट, लता मंगेशकर चौक आणि हनुमान गढीचे.
माधव भवन निवासस्थानी शुचिर्भूत होऊन बाहेर पडल्यावर कळलं की राममंदिर ६ वाजता बंद होतं. मग शरयु नदीच्या घाटावर जाऊन आलो. तिथे पाण्यात अर्घ्य देताना कृतकृत्य झालो.
उद्या थोडं उशिरा निघून बाकी जागा बघण्यासाठी जाऊ…
अयोध्या नगरीत जेवढी माणसं असतील तेवढीच माकडं रस्त्यावर दिसलीत. प्रभू श्रीरामाच्या वास्तव्याने पावन झालेल्या भूमीवर प्रत्यक्ष भेट देता आली याचा आनंद आहे. कधी स्वप्नातही विचार केला नव्हता की सायकलने अयोध्येला जाणं होईल ते…
उद्या सकाळी गोरखपूर साठी निघू.
आता खूप दमलो आहे. लगेच झोपी जाणार.
क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

Day 18

West to East cycling expedition day 18
Ayodhya to Gorakhpur (आज 121.53 किमी/ आतापर्यंत 1923.73 किमी)
शनिवार, २६ नोव्हेंबर

काल अयोध्येत आल्यापासून एका वेगळ्याच विश्वात आल्याची अनुभूती येत होती. एक स्वप्न सत्यात साकारता आलं याचं आत्मिक समाधान होतं.
सकाळी उठून हनुमान गढीचे दर्शन घेतले. अशी श्रद्धा आहे की स्वयं हनुमान येथे विराजमान आहेत. त्यामुळे अखंड ” सीताराम” चा उद्घोष सुरू होता. हे मंदिर अतिशय सुंदर आहे.
तिथून पुढे रामजन्मभूमीच्या दर्शनासाठी जाताना वाटेमध्ये दशरथ महाल, कौसल्या महाल आणि सीता महाल लागतात.
या भागात प्रचंड सिक्युरिटी आहे. रामलल्ला विराजमान आहेत तीच प्रमुख जागा आहे.
आंत शिरण्यापूर्वी तीन वेळा सिक्युरिटी चेक होते. आंत कुठलीच वस्तू घेऊन जायला परवानगी नाही.
रामलल्लाचं दर्शन हा आमच्यासाठी अत्युच्च क्षण!! डोळ्यातून घळाघळा पाणी वाहू लागले…. या मंदिरासाठी शेकडो वर्षांपासून संघर्ष सुरू होता. आज ती जागा बघताना कै. दादा राजहंस आणि कै. दादा टेंभेकरांची आठवण येवून दाटून आलं. बाहेर पडल्यावर तिथल्या सिक्युरिटी इन्चार्ज सोबत फोटो काढला.
अयोध्येच्या बाहेर पडताना लता मंगेशकर चौकात फोटोसेशन केले. लता दिदींच्या आवाजातील राम धून अखंड सुरू होती.
त्यांच्या नांवाचें अतिशय समर्पक स्मारक इथे उभे आहे. त्यांच्या बाबतीत “मरावे परी कीर्तीरूपे उरावे” ही उक्ती सार्थ ठरते.
शरयू नदी ओलांडून जाताना मनात विचारांचं काहूर माजलं. शरयू नदीच्या विशाल पात्राच्या दर्शनाने ऊर दाटून आला.
याच नदीत प्रभू श्रीरामांनी मनुष्य देह समर्पित केला होता अशी श्रद्धा आहे.
मानस सरोवरात उगम पावलेली शरयू नदी पुढे गंगेला मिळते..
आज पुढील प्रवास सकाळी ८ वाजता सुरू झाला म्हणजे रोजच्या मानाने तब्बल अडीच तास उशीरा!! कारण राम मंदिर सकाळी ७ वाजता उघडतं.
आज लांबचा पल्ला गाठायचा होता. त्यामुळे मुक्कामावर पोहोचण्यासाठी उशीर होणार हे निश्चित होतं. त्यात दोघांच्या सायकल पंक्चर झाल्या. त्यातील एक पंक्चर अस्मादिकांनी दुरुस्त केला ही एक ऐतिहासिक घटना आहे!!
नाउमेद न होता आम्ही पुढे जात होतो.
आज कोलकत्याचा २५ वर्षीय सोलो रायडर अनिमेश भेटला. संपूर्ण भारत भ्रमण करण्याचा त्याचा मानस आहे. आतापर्यंत २१००० किमी चा प्रवास त्याने साध्या सायकलने केला आहे!! कमाल आहे त्याची…
शेवटचे १८ किमी उरले असताना चहासाठी थांबलो. तिथे चक्क पहिल्यांदा कपबशीत चहा मिळाला!!
आम्हाला सोयीचं हॉटेल मिळण्यासाठी तुहिना आणि तन्मय (कट्टींची मुलगी आणि जावई) खूप रिसर्च करतात. त्यांच्या सजेशन प्रमाणे आम्ही हॉटेल शोधत असतो.
आजचं हॉटेल तर खूप म्हणजे खूपच छान आहे. त्यांचं (तुहिना आणि तन्मयचं) कौतुक करावं तेवढं कमीच!!
उत्तम हॉटेल आणि रुचकर जेवण मिळाल्याने श्रम जाणवले नाहीत. तशीही शरीराला आता सवय झाल्यामुळे सायकलिंगचा त्रास अजिबात होत नाही.

उत्तर प्रदेश सोडताना आज पहिल्यांदा ऊस लागवड असलेली शेतं दिसली. उत्तर प्रदेशात सर्वात जास्त ऊस उत्पादन होतं असं ऐकलं होतं. उत्तर प्रदेशात सर्वात जास्त सायकलिंचा वापर दिसून आला. तसेच राष्ट्रीय महामार्गावर उलट दिशेने जाणारे सर्वाधिक इकडे बघायला मिळतात. पोलिस यंत्रणा त्या बाबतीत उदासीन आहे असे दिसून येते.

उद्या आम्ही बिहार राज्यात प्रवेश करणार आहोत.

आज १९२३ किमी अंतर पार केले. म्हणजे अर्ध्या अंतरापेक्षा थोडं जास्त.
उद्या २००० किमी चा टप्पा ओलांडणार!!

When the going is tough, only the tough gets going…

क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

day 19

West to East cycling expedition day 19
Gorakhpur to Gopalganj 141.29 kms (2065.02 kms cumulative)
Sunday, 27 November
Rabti River
कुशीनगर महानिर्वाण स्थळ ७२ किमी

कालचा मुक्काम खूप आरामदायी झाला.
पहाटे लवकर उठून निघायचे ठरले त्याप्रमाणे सर्वजण वेळेत तयार झाले. हॉटेल चा व्यवस्थापक आमच्या फारच प्रेमात असल्याने आमचा कालचा स्टे खूपच कंफर्टेबल झाला.
सकाळी फ्रेश होऊन बाहेर पडल्यावर सायकल आम्हाला घेऊन जायला लागली. हा रस्ता इतका चांगला आहे की आम्ही सायकल चालवत नसून सायकल आम्हाला नेत होती.
हवेत गारवा आणि आजूबाजूला लाईट धुकं असल्याने खूपच फ्रेश वाटत होतं.

वाटेत एका गावात दोन नीलगायी दिसल्या.
राबता नदीचा परिसर अतिशय रमणीय आहे.

आजचं सुर्यबिंब रोजच्या मानाने खूपच छान दिसत होतं. निसर्गाचा आविष्कार बघून आपण नतमस्तक होतो. असं वेदर असताना सायकल चालवण्याचे श्रम अजिबात जाणवत नाहीत.

आज ब्रेकफास्ट ५० किमी अंतरावर घेतला.
सत्तर किलोमीटर अंतरावर वाटेत एक पत्रकार भेटले. कुशीनगर गावातील भगवान गौतम बुद्धांचे निर्वाणस्थान बघण्याचा त्यांनी आग्रहच केला. हायवे पासून जवळच ही जगप्रसिद्ध जागा आहे. बिहारमध्ये पाटलीपुत्र भगवान गौतम बुद्धांचा जन्म झाला आणि उत्तर प्रदेशातील कुशीनगर येथे महानिर्वाण झाले हे ऐकून होतो. आज ती पवित्र जागा प्रत्यक्ष बघण्याचे भाग्य लाभले.
त्या परिसरात त्यांनी आमची मुलाखत घेतली, एक ग्रूपफोटो काढला आणि उद्या स्थानिक पेपरमध्ये छापून येईल म्हणालेत.
थोडं पुढे आल्यावर एक पंक्चर वाला दिसला. दोन ट्युब दुरुस्त करून घेतल्या.
१०० किमीवर जेवणासाठी एका छोट्या धाब्यावर थांबलो. तिथेच विश्रांती घेतली.
१०४ किमीवर बिहार प्रांतात आम्ही प्रवेश केला. बॉर्डर वर यु पी. सरकारची पोलिस चौकी आहे. तिथल्या अधिकार्यांनी आम्हाला पेढे खाऊ घातले. पिण्यासाठी पाणी दिलं.
गोपालगंज गाठेपर्यंत सायंकाळचे साडेसहा वाजले.
या भागात लवकर अंधारून येतं. म्हणजे आम्ही भारताच्या पूर्वेकडील प्रदेशात प्रवेश केला आहे.
आजची राईड सेकंड हाय्येस्ट लाँग राईड होती. (१४१ किमी)
आज आम्ही सर्वांनी २००० किमी चा पल्ला गाठला.
आता काऊंट डाऊन सुरू झाले आहे.
आतापर्यंतच्या प्रवासाने खूप आनंद दिला. तो दिवसेंदिवस वृद्धिंगत होईल अशी आशा आहे.
बिहार राज्याचं वेगळेपण जाणवायला लागलं. बोलण्यातला लेहेजा, वेशभूषा उत्तर प्रदेश पेक्षा खूप वेगळी आहे. येणाऱ्या दिवसांत या बाबतीत अधिक सांगता येईल.

क्रमशः

@देवदत्त टेंभेकर

17 thoughts on “West to East India Cycling Expedition 2022 – Devdatta Tembhekar

  1. वा देवदत्त खंपच छान प्रवास वर्णन अगदी वाचतच रहावसं वाटतं तु तसाही छानच लिहीतोस पण मधेमधे करमणुकही करतोस हसायलाही लावतोस खरच शैली खूप छान आहे एवढा प्रवास करून लिखाण करायला इतका उत्साह कौठून येतो रे छान वाटत वाचतांना अगदी सगळं दधष्य डोळ्यासमोर उभं रहातं वा मजा आली.छान वेळ
    गेला .यापुढील प्रवास वर्णनाची आतुरतेनी वाट बघते…..नक्की पाठव

    1. फार सुंदर प्रवास वर्णन आहे. आज मी तुम्हाला खूप मिस करतो आहे. मला आता सायकलींग करता येणार नाही. ५ /६ वर्षा आधी तुमची गाठ पडली असती तर ? जाऊ दे.निदान आज तुमच्या मुळे अनुभव ‌‌तरी मिळाले हे काय थोडं आहे. तुम्हां सर्वांना पुढील प्रवासासाठी शुभेच्छा. असेच वर्णन पाठवत रहा.

  2. वा सुंदर लिहिलंय ….
    वाचताना तिथे असल्या सारख वाटलं …🚴
    असेच मस्त experiences देत रहा …
    waiting for next write-up 🥰

    1. खूप छान… वाचताना मजा येते. आपण ही जावं असं वाटतं..तुमच्या पुढच्या प्रवासा साठी शुभेच्छा

      1. वा देवदत्त, फार सुंदर ,सहज प्रवास वर्णन. ओघवती भाषा शैली…. वाचून वाटत आपण ही असा प्रयत्न करावा… तुमच्या ग्रुपला पुढील प्रवासासाठी शुभेच्छा…

    2. वा देवदत्त अफलातून प्रवास वर्णन gr8👍👌पुढील वाटचालीसाठी संपूर्ण टीमला शुभेच्छा 💐

  3. Wonderful!! मस्त प्रवासवर्णन!! इतकं सायकलिंग केल्यावर तू बसून येवढं लिहितोस हेच कौतुकास्पद आहे. पुढे असंच साइक्लिंग एक्सपेडिशन करणा-यांसाठी हे डीटेल्ड वर्णन कामी येईल. तुझ्याबरोबर आमचाही प्रवास छान होतोय.पुढच्या प्रवासासाठी तुम्हा चौघांना खूप शुभेच्छा.

    1. वा देवदत्त अफलातून प्रवास वर्णन gr8👍👍👌👌

  4. तुम्ही सगळे खरंच ग्रेट आहात… प्रवास वर्णन पण खूप छान लिहिलं आहे.. पुढचे भाग वाचण्याची उत्सुकता आहे… तुम्हाला पुढील प्रवासासाठी खूप खूप शुभेच्छा 💐💐💐

  5. वाह,,, मस्त लिहिले आहेस नेहमी प्रमाणे.. मजा आली… सगळ्यांनी पुढील प्रवासासाठी शूभेच्छा

  6. आत्ताच वाचून संपवलं. लिखाणातला उत्साह अजूनही कायम आहे. उलट दिवसागणिक अधिकाधिक interesting होत चाललंय. 👍👍
    All the best to Prakash and Team! 🌹🌹

  7. वाह.. मित्रा वाह…. मस्तच नेहमी प्रमाणे…
    पोटाची काळजी घे… शूभेच्छा पुढील प्रवासासाठी

    1. छानच लिहीलंय. वैयक्तिक विक्रमासाठी अभिनंदन! तब्येतीची काळजी घ्या.
      पुढील प्रवासासाठी शुभेच्छा !

  8. प्रिय मित्रानो,आपला प्रवास अद्भुत, अद्वितीय, अकल्पनीय, कौतुकास्पद असा आहे.
    सर्वांचे मनःपूर्वक हार्दिक अभिनंदन आणि पुढील वाटचालीस मधुर आणि मंगलमय शुभेच्छा!👌👍🌷🎉🙏

  9. सायकल बरोबर तुझी लेखणी पण छान चालते.तब्येतीची काळजी घे.
    विक्रमी साहसासाठी अनंत शुभेच्छा!

  10. सुंदर .. ओघवती भाषा .. तुझ्या चिकाटीचे कौतुक करावे तेवढे थोडेच आहे.. असाच लिहीत रहा

Leave a Reply